Wie is Sanne Dols?
Een levensgenieter. Een vrolijk, kleurrijk persoon en moeder van twee lieve kinderen, de grootste inspiratiebronnen voor haar werk. Een afgestudeerd ontwerper die haar output compleet gevonden heeft in het ontwerpen en maken van kinderproducten en het ontwerpbureau Dols Design runt.
Een levensgenieter. Een vrolijk, kleurrijk persoon en moeder van twee lieve kinderen, de grootste inspiratiebronnen voor haar werk. Een afgestudeerd ontwerper die haar output compleet gevonden heeft in het ontwerpen en maken van kinderproducten en het ontwerpbureau Dols Design runt.
Sanne Dols
Als klein meisje wilde ik kleding ontwerpen, dat was voor mij toen het enige beroep denkbaar waar je met stoffen zou werken. Want dat vond ik geweldig, het voelen, de mooie patronen, het combineren van structuren en kleuren.
Mijn droom barstte dan ook uitèèn toen mijn moeder mij meenam naar de mode vakopleiding in Amsterdam en ik daar zag dat een groot gedeelte van de studie inhield dat je patronen moest tekenen. Maar daar had ik dus echt geen zin in!
Studies
Om me op creatief vlak verder te ontwikkelen ben ik eerst naar het Grafisch Lyceum gegaan en heb daar Grafische Vormgeving gestudeerd. Die studie paste bij mij, clean, computers en ontwerpen in opdracht.
Bij mijn afstuderen had 1 van mijn docenten echter de zeer rake opmerking...:’jij hebt een te vrije geest om alleen maar strak te ontwerpen’. Wist ik toen veel wat die man bedoelde. Ik was net uit het ei, zou mijn oma zeggen.
Daarna heb ik de kunstacademie gedaan, richting schilderen en tekenen. En daar zeiden ze juist weer: ‘Jij bent een ontwerpend schilder’. Ja jongens wat ben ik nou?
Voor de vrije kunst te toegepast en voor de toegepaste kunst te vrij. Daar kwam het eigenlijk zo’n beetje op neer.
Het heeft even geduurd voordat ik ontdekte dat er niet alleen strijd hoeft te zijn tussen deze disciplines, maar dat je ze ook goed kan combineren.
Er was eens...
Vijf jaar geleden zat ik in de trein naar mijn zus. Turend uit het raam kwam ik op het idee van de Prinsessentas. Snel krabbelde ik wat op mijn treinkaartje, zodat ik het niet zou vergeten en het thuis verder kon uitwerken.
Twee weken daarna gaf ik de tas aan mijn nichtje en zei gekscherend tegen mijn zus: ‘Bewaar hem maar, dan kan je altijd zeggen dat jij de eerste hebt!’
Ik voelde toen al dat dit geen bevlieging was, het ontwerpen van kinderproducten.
En nog steeds, vijf jaar later, word ik blij als ik mijn atelier binnen loop en aan de slag kan.
Als klein meisje wilde ik kleding ontwerpen, dat was voor mij toen het enige beroep denkbaar waar je met stoffen zou werken. Want dat vond ik geweldig, het voelen, de mooie patronen, het combineren van structuren en kleuren.
Mijn droom barstte dan ook uitèèn toen mijn moeder mij meenam naar de mode vakopleiding in Amsterdam en ik daar zag dat een groot gedeelte van de studie inhield dat je patronen moest tekenen. Maar daar had ik dus echt geen zin in!
Studies
Om me op creatief vlak verder te ontwikkelen ben ik eerst naar het Grafisch Lyceum gegaan en heb daar Grafische Vormgeving gestudeerd. Die studie paste bij mij, clean, computers en ontwerpen in opdracht.
Bij mijn afstuderen had 1 van mijn docenten echter de zeer rake opmerking...:’jij hebt een te vrije geest om alleen maar strak te ontwerpen’. Wist ik toen veel wat die man bedoelde. Ik was net uit het ei, zou mijn oma zeggen.
Daarna heb ik de kunstacademie gedaan, richting schilderen en tekenen. En daar zeiden ze juist weer: ‘Jij bent een ontwerpend schilder’. Ja jongens wat ben ik nou?
Voor de vrije kunst te toegepast en voor de toegepaste kunst te vrij. Daar kwam het eigenlijk zo’n beetje op neer.
Het heeft even geduurd voordat ik ontdekte dat er niet alleen strijd hoeft te zijn tussen deze disciplines, maar dat je ze ook goed kan combineren.
Er was eens...
Vijf jaar geleden zat ik in de trein naar mijn zus. Turend uit het raam kwam ik op het idee van de Prinsessentas. Snel krabbelde ik wat op mijn treinkaartje, zodat ik het niet zou vergeten en het thuis verder kon uitwerken.
Twee weken daarna gaf ik de tas aan mijn nichtje en zei gekscherend tegen mijn zus: ‘Bewaar hem maar, dan kan je altijd zeggen dat jij de eerste hebt!’
Ik voelde toen al dat dit geen bevlieging was, het ontwerpen van kinderproducten.
En nog steeds, vijf jaar later, word ik blij als ik mijn atelier binnen loop en aan de slag kan.
December 2011
